Insectenspray

Daar sta ik dan. Voor het tankstation, te wachten op de taxi die me naar mijn stageadres brengt. Een half uur te laat komt onze amigo aangescheurd, hij had het druk. Sure... Ik ben inmiddels aardig geïntegreerd in het dagelijks leven en begin het “tranquillo” gebeuren een beetje te snappen. Een aantal voorbeelden:

Kom, laten we zo gaan: Ik maak eerst even af waar ik mee bezig ben, ga dan nog iets doen en dan kunnen we eventueel gaan.

Ik denk dat het tijd is om te gaan: Ik rook nog even een sigaret, ga naar het toilet en dan gaan we.

Nu moeten we echt gaan. Ok pak je spullen en laten we verzamelen dan kunnen we zo gaan.

De reis duurt ruim 3 uur, en gaat via een mooie geasfalteerde weg over in een kleinere weg met “erosieprobleempjes”. Nog later blijft alleen een modderig pad over. De bewoonde wereld is inmiddels ver achter ons, alleen nog jungle en rivieren om mij heen. Ik heb ook geen enkel bereik meer met mijn telefoon.

Na een weg van zo’n 20 kilometer kom ik aan bij wat op het eerste oog lijkt op een verlaten boerderij. De taxichauffeur zet mij af en ik vraag hem even te wachten. Ik heb een moment van, “wat doe ik in godsnaam hier, was toch gewoon bij de gemeente Arnhem stage gaan lopen….”

Na een paar minuten ontdek ik een staff medewerker. Zijn naam ben ik inmiddels vergeten zoals gewoonlijk, maar zijn karakter is nogal opzienbarend. Een aardige man, halverwege de 50 en een totale insectenfreak. Tot zover wat je zou verwachten hier. Binnen 10 minuten krijg ik hele verhalen over de nieuwe wereldorde, de dag des oordeels en zijn vertrouwen in de katholieke kerk. Ik moet me ontzettend inhouden en lach me kapot.

Ik krijg een beetje de kriebels, voor de rest niemand te bekennen en geen taxi chauffeur meer. Op zoek naar wat bier om dit slechte verhaal over aluhoedjes, corruptie en de ondergang van de wereld weg te spoelen. Wat blijkt na een uur? In het hele kamp zijn slechts 5 mensen. In een straal van 20 km helemaal niets maar dan ook niets te bekennen zoals een bar. Dit was dus even niet de bedoeling. Bij het lezen van dit zullen een aantal personen opgelucht ademhalen thuis.

Ik ben nu een ruime 1.5 week verder met mijn stage, het bevalt erg goed. Het werk is gevarieerd en brengt me op de meest prachtige locaties. Het gebied is staat in de top 5 van biodiversiteit hotspot ter wereld, dat houdt in dat ondanks de geringe oppervlakte het een gigantisch aantal soorten planten en dieren herbergt. De ene dag verricht ik metingen met GPS apparatuur, de andere dag moet ik rondleidingen voor toeristen organiseren, en de dagen daarop hou ik me bezig met bos herbeplantingsprojecten. Volgende week moet ik naar Sao Paulo toe om me te verdiepen in eco-toerisme op een beurs, en een stukje sales. Erg afwisselend dus. Het weer is goed, rond de 20-25 graden met veel zon maar s ’nachts kan het flink afkoelen( ik zit in de bergen). In Rio is het ruim 10 graden warmer.

Wat meer wennen is, is het primitieve leven hier. In Rio ben je omringd door alle luxe die je maar wenst en dat is hier wel anders. Er is geen warm water om te douchen, noch tv, mobiel bereik en amper internet. Ook de bedden en het eten zijn niet bepaald geweldig. Aan de andere kant, zo leven de meeste mensen hier. Eigenlijk is het wel goed dat het verwende prinsje de keerzijde van de medaille te zien krijgt. Maar een van die moeilijkste dingen is toch wel de doodse stilte. Na 19.00 trekt iedereen zich terug op zijn/haar kamer. Wellicht dat ik me nog eens ga wagen aan het schoolvak wat GIS heet…